Read Wij zeggen hier niet halfbroer by Henk van Straten Online

wij-zeggen-hier-niet-halfbroer

Henk van Straten groeide op in Eindhoven met drie oudere halfbroers, zijn stiefvader en zijn moeder, om in de weekenden met diezelfde moeder naar zijn vader in Rotterdam te rijden. Zijn stiefvader was hem liever kwijt dan rijk, dacht hij. Zijn moeder, gevangen tussen twee mannen, was aldoor somber en vertrok op zijn vijftiende naar Curacao. Zijn broers waren zijn broers, mHenk van Straten groeide op in Eindhoven met drie oudere halfbroers, zijn stiefvader en zijn moeder, om in de weekenden met diezelfde moeder naar zijn vader in Rotterdam te rijden. Zijn stiefvader was hem liever kwijt dan rijk, dacht hij. Zijn moeder, gevangen tussen twee mannen, was aldoor somber en vertrok op zijn vijftiende naar Curacao. Zijn broers waren zijn broers, maar toch ook weer niet. Wij zeggen hier niet halfbroer is een humoristisch, schrijnend, maar liefdevol verhaal over een kind dat dacht altijd vrolijk te moeten zijn en, later, over een puber die eenzaam drugs gebruikte op zijn zolderkamertje en opging in zowel de punk- als de gabbercultuur. Zoals Van Straten zelf zegt: 'Gewoon een jeugd, net zoals mijn leven gewoon een leven is.' Dat kan zo zijn, maar Wij zeggen hier niet halfbroer is geenszins 'gewoon een boek'. Met dezelfde haarscherpe en ontroerende observaties die we kennen van zijn persoonlijke stukjes en zijn columns voor Volkskrant Magazine toont Van Straten ons de hartverscheurende, grappige herinneringen aan het leven van een jongen die worstelde met identiteit, liefde en mannelijkheid....

Title : Wij zeggen hier niet halfbroer
Author :
Rating :
ISBN : 9789038802602
Format Type : Paperback
Number of Pages : 240 Pages
Status : Available For Download
Last checked : 21 Minutes ago!

Wij zeggen hier niet halfbroer Reviews

  • Karel Alleene
    2018-12-11 17:58

    In Todd Solondz' film 'Storytelling' wordt een studente bezocht door haar professor literatuur. Ze bedrijven twijfelachtige seks, waarna de studente haar ervaringen neerpent. Wanneer ze de volgende dag haar verhaal voorleest aan haar medestudenten, wordt haar pennenvrucht lauw onthaald. Ten einde raad zet ze het op een jammeren: 'En wat als dit nu echt is gebeurd?'. Waarop de professor onbewogen antwoordt: 'Je weet toch wanneer je iets neerschrijft, het automatisch fictie wordt'.Op bladzijde 38 schrijft van Straten over de ritjes op de motor van zijn broer. Hij gebruikt een dop van een viltstift als sigaret en hij maakt de kinderen in de buurt wijs dat hij 'een kinderagent was die op plaatsen kwam die voor volwassen agenten niet toegankelijk waren'. Het soort praatjes dat je jezelf als kind wijsmaakt en op een bepaald moment ga je dat nog zelf geloven ook.'Ik fabriceer een werkelijkheid en ga eronder gebukt omdat ik denk dat die echt is.', lees je een tiental bladzijden verder. Het valt op dat van Straten vaak refereert aan televisiereeksen. Wanneer hij 'The Wonder Years' opnieuw bekijkt levert dat deze zin op: 'Ik zag Winnie en voelde de verliefdheid weer, en het geloof dat ik had in de liefde. Maar, tegelijkertijd, misschien ook het verlies van dat geloof'. Hij schrijft een essay met de titel 'Mijn vader, Tony Soprano' waarin hij zijn liefde neerschrijft voor de maffiabaas.Het lijkt erop dat in dit boek een identiteit bij elkaar wordt geboetseerd. Er worden concerten bezocht van de straightedge groep Madball, daarna wordt er hevig gekoketteerd met Tupac Shukur om uiteindelijk muzikaal te belanden bij de gabberscene:'Toen ik op de gabbergolf surfte was die eigenlijk al over het hoogtepunt heen. De massa had het ontdekt. Het werd te groot, te commercieel.'Een kerel met kapsones, denk je bij zulke passages. Want de hele Thunderdome-scene werd natuur in elkaar geknutseld door evenementenbureau ID&T. Niet meteen mensen die vies zijn van een massa.Maar het is typisch voor de toon van 'Wij zeggen hier niet halfbroer': vaak wordt er met onwrikbare stelligheid zaken geponeerd die nergens op slaan. Hij voelt zich een onbegrepen rock-'n-roll ster en roemt zijn grote bewustzijn. Het grapje dat hij uithaalt met de werkster is ont-zet-tend flauw. Maar net omdat hij zich nergens excuseert richting lezer, werkt het. Vrij naar Gerard Reve: hij liegt de waarheid.'Axl Rose nadoen voelde hetzelfde als toen ik met een speelgoedpistool pretendeerde een geheim agent te zijn ... Dat het opgaan in fantasie, toen, hetzelfde is als het opgaan in het schrijven van nu. Maar nee, mijn behoefte te schrijven komt voort uit een visioen.'

  • Hans van der Veeke
    2018-11-25 01:07

    Hier lag de potentie voor een mooi boek. Zijn gezinssituatie is bijzonder, zijn vroege jeugd erg losbandig en zijn groei als persoon zijn ingrediënten waar je wat van kunt maken. Maar Henk laat de kans liggen. Wat overblijft is een boek met losse, hap-snap herinneringen van zijn jeugd. Te weinig structuur en het zinloze heen en weer springen tussen jaren, gebeurtenissen en gedachten komt de leesbaarheid niet ten goede. Wat je overhoudt is een verzameling los zand wat ik met moeite heb kunnen uitlezen. Naast zijn abnormale drugsgebruik zijn veel, van wat hij beschrijft, gebeurtenissen die vele pubers meemaken.Op de kaft wordt Henk aangeprezen als 'mogelijk de beste schrijver van Nederland'. Dat moet een van zijn broers gezegd hebben, want ik kan me daar niet echt in vinden. Het vorige boek dat ik van hem gelezen heb, was ook al matig. Maar na deze haak ik voorlopig even af.

  • Antoinette
    2018-11-17 20:04

    De jeugd van Henk van Straten was nogal turbulent. Niet elk stuk is even goed geschreven, het staccato stoorde me af en toe. Inhoudelijk was ik soms verbaasd over hoe de schrijver sommige gebeurtenissen bagatelliseert. Aan de ene kant zijn dit heftige dingen die hem zijn overkomen, waarover hij zegt dat het allemaal wel meeviel. Aan de andere kant zijn het daden, vooral op seksueel gebied. Een aantal keren beschrijft hij situaties waarin hij enorm grensoverschrijdend was. Zijn extreme drugsgebruik, nog voor zijn zestiende verjaardag vond ik schokkend. Hoe hij daarna op alcohol is overgestapt klinkt nogal disfunctioneel.

  • Mariska
    2018-11-23 20:08

    Ik heb genoten van dit boek. Veel momenten moeten glimlachen om pijnlijk eerlijk beschreven situaties door de auteur. In sommige opzichten ook herkenbaar, als generatiegenoot. Ik begrijp de negatieve recensies niet zo. De schrijfstijl is kwetsbaar, wat ook de kracht van het boek is, vind ik. Ik ben het boek gaan lezen door een kleine passage in een blendle artikel. Ik dacht dat het boek terugkijkend door de auteur negatief geschreven zou worden, echter vond ik de eindconclusie eigenlijk prachtig. Ben nu ook meer geïnteresseerd geraakt in het werk van Henk van Straten.

  • Marike Deutz
    2018-12-04 20:25

    Ik vind boeken over gezinsrelaties en opgroeien altijd interessant dus was erg benieuwd naar dit boek. Het viel tegen, het is voornamelijk een verzameling herinneringen met soms weinig diepgang (veel seks, drugs, kotsen etc). De reflecties over het schrijven van de schrijver zelf ergerden me, het leidde af van het verhaal. Al met al prima boek voor even tussendoor, maar echt veel indruk heeft het niet gemaakt.

  • Tina
    2018-11-26 01:18

    Ik vond m wel goed eigenlijk. Zeker goed geschreven. Ook aangrijpend en soms zelfs grappig. Maar op een of andere manier lastig om meer dan 10 blz per keer te lezen. Meer dan een maand op gedaan, dus ‘maar’ 3 sterren.

  • Marcel Dijkstal
    2018-12-08 21:00

    Mooi geschreven. Respect voor de schrijver dat hij zo openhartig over zijn leven en zijn kijk daar op durft te schrijven. Iemand die op zoek is in zijn leven, zich niet altijd wetend hoe hij zich moet gedragen en waar hij thuishoort en vaak het gevoel heeft dat hij nergens bij hoort.